GÖZLERİNDE AY TUTULACAK

Bir kere güleceksin

İçim ısınacak baktığımda gözlerine

Gözlerimde gezecek gözlerin

Kendine mahkum olacak sevdan

İçinden gelip

Bir selam vereceksin

İsmimi söyleyeceksin merhaba deyip

Uzatacaksın ellerini

Varsa öyle sıkılacak

Dostça eller

Varsa öyle kolay tutulacak

Hayatımın akışını sana çevirip

Bedensel hazda bulmalıyız sevgiyi

Aydınlığa yürümeliyiz aydınlığa

Kendi içimizde saklı hayatın mucizesi

Biliyorum gene de

Küs kalacak umutlarımız yarınlara

Bütün dünya girecek aramıza

Güneşler girecek güneşler

Gözlerinde ay tutulacak

Ahmet Canbaba

 ETTİK KENDİMİZİ

Bir sis

Bir duman

Güneş başını çıkarıyor dağlardan

Işığa pusu kurmuş beyinler

Maviler bulanık

Maviler dertli

Okyanusları bir çekebilsem diyorum kıyıya

Yıkasam diyorum kirlenmişliğini karaların

Ama olmuyor ‘ki

Durgun maviliklerde beyaza dönmüş ölüm

Martılar sörf yapmıyor rüzgarların kanatlarında

Denizin yükselmiş ateşi

Deniz hasta

Yok ‘ki yüreğinde bir çiğ tanesi serinliği

Açıklarda bir gemi sintinesini boşaltmış

Dikmiş gözlerini mat ve kirli

Bir yağ tabakasının üstündeki

Karpuz kabuklarına, teneke kutulara.

Bir adam bakmakta denize

Dalgın ve düşünceli

Allah kahretsin der gibi iki eli

Konuşuyor kendi kendine sallayıp başını

Adam hasta

Yok aşklarına filiz veren sürgünler

Rüzgarlar pişman dağ başlarından geldiğine

Şimdi şehir kirliliğinde solukları

Bir başka kokar

Rüzgarlar hasta

Bitmiş tükenmiş kıyılarda

Dalgakıranların başına konmuş martılar

Can çekişmekte çoğu

Kıvrılıyor bedenlerine düşmüş

İncecik boyunları

Kuşlar hasta

Sanki ölüm uykularında

Bir ressamın fırçasından çıkmış yorgun

İşlenmemiş sevaplara kurban doğa

Ve şimdi her şey kendine sığıntı

Şimdi her şey kendi kapanında tutsak

Ve biz bunu ‘da başardık diyorum.

Boğduk denizi kendi sularında.

Ahmet can baba

YILDIZLARIN DİLİ

Islak

Yüreğimin yağmurlarından gözlerim.

Sözlerim

Islak ve nemli

Bir gece yarısı içiyorum şehrin ışıklarını

Bir bardak çay gibi

Sıcak ve demli.

Gene

Rüzgarlarından tedirgin

Yıldızlar üşüyor

Titriyor göz kırpar gibi binlercesi yıldızların

Kayıyor yıldızlar

Yıldızlar düşüyor

Yere

Bir huşu içinde bilinmez kimler

Mey içiyor

Elinden

Melek kanatlı kızların

Ve ben diyorum ‘ki bir anlayabilsem

Şu yıldızların dilinden

Ve şimdi ıslak yüreğimde yıldızlar.

Bu koskoca şehrin üzerine

Bir tohum gibi serpilmiş.

Ve şimdi gökyüzü yağmurlu

Yıldızlar küskün aydınlığa,

Sitemli

Ve ben bir gece yarısı içiyorum şehrin ışıklarını

Bir bardak çay gibi

Sıcak ve demli

Ahmet Canbaba