ÖZLENİRSİN SEVGİLİM

Ne kaldı, ne kaldı son güzden geriye

Sevgilim, beklemesini bilenim benim

Kar yağdı kirpiklerine

Kar sesi kuşattı çevremizi

Umutlar gibi birikti kar

Özlemler gibi birikti

Biliyor musun acılardan örülü

Sözcükler kaldı aramızda

Acıları tersyüz ettik

Yenildik, evet düpedüz yenildik

İçimize bıraktık kar sesini

Yeni bir ezgi üretecek olan

Çığlıklardan, kurumuş gözyaşlarından

Biliyor musun gülün kokması gecikecek

Bir kuş sesi gömleğine işlenecek

Çok eski bir gökyüzüyle birlikte

Orda burda söylenecek

Huma kuşunun göğsünde dinlendiği

Üşümüş, yorgun ama umutsuz değil

Canımın yongası, sevgilim, bir tanem

Ne kaldı, ne kaldı geriye acılardan

Eski alınteri, aşksız kaldı birçokları

Çocuklar kutup mavisi ağladı

Kimse artık hüzünleri anlatmasın

Ne vakti, ne yeri, ne bir anlamı kaldı

Güzelim, bir tanem, canımın yongası

Bir karanfilin suya eğilimi gibisin

Öylesin, özlenirsin, gel artık kar yağdı

Bize paylaşacak aldanmalar kaldı

 AHMET ADA

HEP SENİ SEVDİM

Hep seni sevdim

Yaz kendini anlatırken yaprak yaprak

Günler ne çabuk akıp geçti sevgilim

Yüzyıllar geçti sanki aradan

Yollar yollar boyunca yan yana

Hangi yokuşu çıktıysam seninle

Kuşlar uçuştular saçlarından

Hep seni sevdim, silinmez izi

Sevimli şaşkınlıklarımın o yazdan

Kır kahveleri kuş sürüleri sonra

Konuşmadan oturduğumuz masa iskemle

Demli çay, demli çayın buğusu

O yaz daha mutluydu seninle

Senin mavi miydi ya kalbinin sesi

Bir saat gibi işlerken kendiliğinden

Yine buluştu gözlerimiz sevgiler üreten

O yaz seni ne çok sevdiğimi

Öğrendim bir akarsuyun sessizliğinden

Bulutlardan bulutlara çıkardım o yaz

Çiçekler suladım her günbatımı

Çocuklarla konuştum hüznü unutturan

Yalansız hilesiz sevdim seni

Çiçekler çocuklar ezgiler içinde

AHMET ADA

 CESARET

Bir parça kar beyazı bulut mu

Gök mavisi mendil mi anısı olan

Savaktan akan serin sular mı

Git getir usulca yarana sar

Eksilmesin başucundan memleket

Kuşattı mı bütün yolları harami

Can yoldaşı orman uzak mı

Kuşların çığlığına uyarak yürü

Omuzlarına güneş vurmuş olmalı

Bin nazla büyüyen özlediğin güle

Faytonlar sürdün körüklü fenerli

Koşum takımları pırıl pırıl doru atlar

Nice gelinler götürdün al duvaklı

Baş çekip diz vurarak halayda

Gün oldu erittin kederli havaları

Komadılar ama seni uçarı yürek

Değmedi körpe fidan bir ele elin

Arpa ekmeğine değdiği kadar

Henüz onsekizinde yirmisinde

Gül ömrünü yangınlara saldılar

Bu usul yürek loncaya yazılmalı

Çünkü dem tutmaya başladı çığlık

Ve ayrılığın köze döndürdüğü sevda

Öyle yalın öyle hırçın ki göğsünde

Götürebilir seni güneşli yollara

AHMET ADA

 ACIYLA AKRAN

Bur da mayalanan aşkın yedeğinde

Gün vurdu mu yüzünü sulara

Bir haber beklerim sevinçli

Ulaşan mermere, taşa, içerdeki dosta

Usulcacık bir türküye girer gibi

Bir haber; kuşların kanadında

Bur da taşrada bir esimlik rüzgar

Üşüttü mü gül yaprağını gizlice

Duyarım yüreğimde sessizce

Geri gelmeyecek örselenmiş gençliğimi

Bir haber döndürebilir beni

Buğulu mavi bozkır günlerime

Sarınıp yıldızlı gecelere, öyle ki

Çekip gidebilirim ipsiz serseri

Çalımsız bir ıslık tutturarak

Kırık dökük dizelerime benzeyen

Bur da ırmağın sesinden başka

Yüreğimi uslandıracak kimse kalmadı

Haber gönder, çık gel, acıyla akranım artık

Ağarabilir usulca göğsümdeki karaltı.

AHMET ADA

USULDAN TÜRKÜ

Yürüdüm usuldan bir sonbahar hüznüyle

Çocukların her akşamüstü ayrıldığı yere

Sararan yaprakların savrulduğu yere

Bir türlü buluşamadığımız o lacivert yere

Şuramda bir çiçek ordusuydu sevdan

Yürüdüm ağaçlı yoldan bir başıma

Bütün kuşlarını gökyüzüne uçuran

Ağaçlar düş kurmayı unutmuştu çoktan

Bir öndeyiş gibi okudum uçurumları

Denizi dağları bozkırı sevgilim

Ne de olsa ben buldum son kuşları

Kuş sürülerinden örülmüş bir kıyıda

Ey akşamsefasının tazelenen vakti

Bırakıp bir kitap gibi pencere önünde seni

Yürüdüm usuldan uyanmış yollarda

İçimde serseri ilişkilerin son izi

Suçlu bir eylül bozup gitti

Kimsesizliğimi acemiliğimi

Saçlarımı kestiler asi sesimi

Sesim bir suçsuzun sesinde şimdi

AHMET ADA