Aşk Dün Gibi Kollarımdaydı…. 

 Her kelimesi aşk kokan yorgun bir gecenin

Karanlığına gülümsedi anılarım..

Ayışığı gezindi odamın kuytularında,

Bir sır süzüldü içeri

Gençliğimin ilk zamanlarından kalma…

Şiirlerim geldi aklıma,

Yıldızları tuttuğumu hatırladım

Gökyüzünden birer birer..

ve gidişini…

Senden öğrendiğim en güzel şeyi hiç unutmadım

Ayrılığın ardından ağlamamayı..

Pembe şafaklar bekleyen penceremde

Yeminleri var özlemlerin….

Susmayı öğrendim artık,

Bir koca şehir susar sana

Birde ben…

Ne sımsıcak ellerin var avuçlarımı okşayacak

Nede gözyaşlarımı silen dudakların..

Ama hep bir umut var içimde

Sebepsiz gülüşlerimi aydınlatan..

Saçlarımda ki nefesin…

Mahsun bir yağmur yağıyor

seni beklediğim sokağa,

Içime düşüyor damlalar..

Cebimde çalınmış gökkuşakları,

Gökyüzünü arıyor usulca..

Seyircisiz ve ıslak

Sonbahar yaşıyor yüreğim…

Eskisi gibi toprak kokusu yok yağmurlarda…

Gidişinin ardından

Güneşi yasaklıyorum, birde maviyi..

Artık masum değilim

umutlarımı kesti ellerim…

Hiç unutmadım son dansın gözyaşlarını,

Hergün tazeledim yokluğunu…

Gözlerime hüznü,

dudaklarıma susmayı öğrettim..

sağanak bir sevda da

ıslanmamayı öğrendi yüreğim..

yağmurlu öyküler yok artık..

vazgeçmek ise imkansız bekleme ihtimallerinde..

Ne elvedayı yazdı kalemim

Nede sensizliğin üşümüşlüğünü..

Bir masal saydım yaşanmamış yılları..

Bunun için gülümsedim sadece..

Beni tek mutlu kılan

Hala okumaya kıyamadığım mektupların…

Zeynep Nilgün Gökçeöz

Ayrılık Tek Kişilik 

 Uyandığımda

Gökyüzü gözlerini kaçırıyordu benden..

Güneş bulutların ardında saklı..

Gözlerini arıyorum…yok..

Yağmurlara karışmış..

Sığınaklarım ise çaresiz…

Saklayamıyor vedanın sağanaklarını…

Birşey söyleme…sus..

Söz de verme

sabaha düşen güneşin ışıklarına

Gidersen eğer

Silme gökkuşağımın renklerini..

Sıradan olmalı gidişin..

Dönecekmiş gibi…

Kirpiklerinin gölgesinde

beklerim ben…..

Şimdi

Tek başıma yürüyorum dolunaya..

Bitirilmemiş şarkılarım,

Masallarım var …

Muradına ermemiş daha..

Yas tutmayı bekleyen

Dokunuşlarım var…

Ve tükenmeyen sözlerim…

Yoksa

nasıl anlatırım bu şehire

yokluğunun mühürlenen özlemini…

Bak..çağırıyor gece…

hazan düşmüş gözlerinle…

bir bir sönüyor yıldızlar….

biliyorum gideceksin

gecenin yaralarını sarmadan….

Haykırışlarım nafile…

gitme demeyeceğim…

bile bile ellerimin üşüyeceğini

dokunacağım ayrılığa…

son kez

bir tek şey isteyeceğim senden..

Sessizce giderken

düşlerimi bana bırak…

Zeynep Nilgün Gökçeöz

Bağışla 

 Bağışla beni…

Güneşi tutacaktım senin için

tutamadım….

Ellerime

Göğsümde uyuttuğum sensizliğin

özlemi sinmiş…

Avuçlarıma ise

Ihanetin ilk ışıkları…

Bağışla beni

Yeryüzünün güneşi…

Tükenmek istemiyorum

Dokunduğum düşlerin darağacında..

Bırak

Hüzün okusun kaderimi..

Çırpmıyor artık umut kanatlarını..

Öldüğünü söylüyor

Gökkuşağı yüreğim…

Bağışla beni…

Dağlar kuracaktım sevda kokulu

Kuramadım…

Ayazlarda yattı yüreğim…

Yosma bir rüzgar girdi koynuma..

ve ağladı alacakaranlığım…

Söndür artık güneşi..

Bırak üşüyeyim…

Vazgeçtim

gözlerine düşen cemreyi tutmaktan..

beni bağışla…

Zeynep Nilgün Gökçeöz

Baharı Öpeceğim 

 Bu sabah

Güneşin kollarında uyandım,

Sıcaklığı sarmıştı bedenimi,

Tadını çıkardım, iyice sokuldum

Hissetmek için onu.

Yedi rengini aldım

Kattım mısralarımın içine,

Güneş doğarken dağlarıma

Ben dağları öptüm,

Dağlar beni,

Sen yediveren gül gibi

Yüreğimin içinde,

Bin yıllık hasretimle

Yavaşça öptüm baharı.

Bu sabah

Çiçeklerin kokusuyla uyandım,

Hepsi avuçlarımdaydı,

Masumiyetti benim gözümde,

Mutluluğun simgesiydiler,

Her ruhun köşesinde

Bulunur tomurcuğu,

Tek istedikleri

Gönülden sevilmektir,

Mutlu ellerde

Bahar gibi öpülmektir.

Bu sabah

Kulaklarımda bir şarkıyla uyandım,

Kuşları uçurdum parmaklarımın arasından,

Yüreğimi yüreğine bıraktım,

Bir tebessüm kondurdum bahçeme,

Gülümseyen her sabah için

Bir dilek tuttum,

Tüm yeşillerin resmini çizdim,

Yarınları mavilere sakladım

Ve güzelliklere yolladım,

Saçlarımda rüzgar,

Avuçlarımda mazi,

Bedenimi sararken akşamın kolları,

Yavaşça sarılıp öpeceğim baharı..

Zeynep Nilgün Gökçeöz

Hayal 

 Unutmak şimdi seni,

Yaşanılamayan her şeyi unutmak

Ve gözlerini bulmak yokluğunda,

Yalnız onunla yaşamak,

Bir çiçeğe onunla bakmak

Bir ölüye, bir diriye,

Yaşayamadığım ama inandığım her şeye

Seni ortak edebilmek acılarıma

Sonra bulmak seni hiç ummadığım bir anda

–Lakin yaşanılması imkansız ve uzak bir hayalsin şimdi–

İmkansızı yaşayabilmek seninle ah ne kadar zor

Ne kadar zor artık çok geç diyebilmek..

Yokluğunda kendimle savaşıyorum şimdi

Dışarıda gürül gürül bir dünya

Her şey var –yokluğun hariç–

Kırlarda çiçekler, penceremde rüzgar,

Gönlümde kuş ölüleri,

Boyacı çocukların kirpik uçlarına düşen yağmur taneleri,

Bu hangi tanrının gözyaşları bilmiyorum.

Unutmak istiyorum seni

Her şeyi atıp bir kenara unutmak şimdi seni

Toprağa karışmak

Bir ölüye rastlamak, sonra bir diriye,

Sonra yeni bir aşkın köklerie tutunmak,

Ve güneşi tekrar çekebilmek iliklerime

“Yeni bir başlangıç için”

Seni kaybetiğim yerde bulabilmek için,

–Lakin yaşanılması imkansız ve uzak bir hayalsin şimdi–

Ey sevgili!!!

Bülent Söyük

Çocukluğumun Ağlayan Ağrı 

çocukluğumun tandır ekmeği kokulu yılları gelir aklıma bazen

yüreği aç çocukluk düşlerim

ve altı cana bakan babamın ayaz vurmuş, yanmış elleri

babam terziydi ki yüreğindeki sökükleri hiç dikmedi, dikemedi

ve Ağrı’ya kar ile karışık yoksulluk yağardı o dönemlerde

annemin tandır ateşinde kaybettiği umutları ve kederleri vardı gözyaşlarında gizlediği

sabah olunca ayaz uyanırdı avuçlarımızda

Ağrı’ya tezek kokuları sinerdi

çocukluğumun sokakları çamurlarla kaplıydı

toprak sıvalı damlar

ve tilkiler -en az arkadaşlarım kadar- açtı

murat suyu buz bağlardı kışın

ben ve arkadaşlarım -lastik ayakkabılı patenciler-

umuda kayardık, bir küçücük mutluluğa

kolları kısa, yamalı önlüğüm

gazete kağıtlarıyla ciltlenmiş defterlerim

ve azığımda hep dünden kalma bir yumurta vardı

zamanın dışındaydım belkide

ben ve sınırsız düşlerim

çocukluk yıllarım böylece geçip gitti işte

ağlayan Ağrı ise hala susmadı içimde…..

Bülent Söyük

İntihar Özeti Gibi

Göz pınarlarım da bir/iki damlaydın

Aktın yüreğimin taş kesmiş yanına

Bir birikinti gibi duruyordun

Seni içimde ki acıyla baş başa bırakmaktan korkmuyordum artık

Taş kesilmiş bir yürek

Ne kadar acı verir ki sana …

İntihar özeti gibi

Bakıyordun göz bebeklerime

Görmüyordun içimdeki acıyı

Ağlıyordu içim için için

Gülücüklerimi bedelsiz sattım

Eski bir dosta

Gülümsemek de istemiyordum tebessümde

Acıma boğulup…

Ölümcül cümleler söylemek istiyordum…

Kan çanağı oldu kesik dökük çürük her yanım

Avuçlarımda hüzün vardı

Kimse sevmezdi matemi

Kimse yaren olamazdı

İntihar özeti gibiyim şimdi…

 Nezahat Gülcan Koç

Müebbet 

 ordan burdan konuşurduk

sel olur akardı kelimeler

nehir yatağıydı yüreklerimiz

ılık baharlar, mor yazlar gibi

yedi renginden düştük düşsel bir aşkın

şimdi kara bir küskü yalnızlığım

ortasındayım bir sarı hüznün

nereye baksam boşluk

bir kaç dizelik öykümüz

tutuşup yanıyor ellerimde

umarsız bir düşteyiz sanki

sevişiyoruz

romantik bir filmin orta karesinde

sen alnından yaralısın

ben yüreğimden

vurulmuş gibiyiz

vahşi bir savaşın ön cephesinde

etinin en yumuşak yerinde dikenler bitiyor

benimse bedenim

baştan ayağa bir kızıl lale

dümensiz bir gemi gibiyim okyanusta

fırtına kopuyor yüreğimde

göğsüm güverte, yüzüm ada

dil yarası, diş yarası, el yarası

bir amansız sancı

bir ince sızı

tutun ellerimden

gözlerim kararmakda

melankolik bir şarkısın sen

bakışların ıslak bir tablo

renk renk kadın silüetleri

saçları, çıplak etleri

baldır bacaklarıyla

bir bir çekip gitmişler

soğuk bir hücre şimdi yatağın

sense pırangalı mahkum

müebbet

yapayalnız

bekliyorsun

ölüm mutlak bir gerçek

ölüm bir gün mutlaka gelecek

yaşamak alın yazımız

ağlama

korkmamaktır, cesarettir aşk…

Meral Vurgun 

Bir Masalın Son Cümlesinden Kaçtı/m Çocukluğum

Her Çocuk Biraz Ben Şimdi;
Öncesiz,
Sonrasız,
Zamansız…

Hafızasının Tozlu Sayfalarını Çevirdi
Şeker Rengi Şarkılarını Aradı
Hanımeli Kokan Düşlerinin Arasında
Ipten Bir Salıncakta Uyuyakalınca Çocukluğu
Açılmıştı Gözleri Masallara

Hiçbir Masalın Son Cümlesine Yetişemedi Çocuk
Koştu – Yoruldu ..

Pas Tutmuştu Beklemekten
Açamadı Diline Vurulan Kilidi
Esrik Melodilerde Asılı Duran Sol Anahtarı
Yoktu Geri Dönecek Bir Yeri
Nereden Geldiğini Bilmeyen Sessizliğin

Masalın Orta Yerinden Kaçamadı Çocuk
Sus Pus ..

Süpürüp Halıların Altına Gizledi
Hiçbir Çöplüğe Yakıştıramadığı Korkularını
Kaybetti Repliklerini;
Doğaçlama Bir Masalda Askıda Duyguları
Ne Bulduysa Geçirdi Yüreğine
Büyük Durdu Kimi
Ya Da Uymadı

Bir Masalın Son Cümlesinden Kaçtı Çocuk
Sayamadı;
Gökten Kaç Elma Düştü ..

Her Çocuk Biraz Ben Şimdi;
Dünsüz,
Yarınsız,
Masalsız…

Dilek Akın

_nereye Gitsem Sen Varsın_ 

 Sahilde sensiz bir gece daha geçti

Günesin doğusunu seyrediyorum

Tesellisi bitti içimdeki sayıklamaların

Yüreğimde kopan fırtınalar

Vuruyor duyguları yüreğimin kıyılarına_

___________________________Kanıyorum.

Hiç dinmeyecek sandığım sağanaklar başladı_

__________gözlerimden.

Gayrı yağmurlar söndüremiyor içimdeki ateşi

Derinlerindeki volkanlar sızlatıyor teni.

Ki aşk yangını dudağımda sözler_

______Durgun bir koy misali sakin __

_________sessizce dökülüyorum hasretine.

Umut bu ya, bekliyorum hala dönüşünü

Oysa öyle çabuk son buldu ki her şey_

____ Gün yarına umut taşımıyor gayrı_

_________aşka dair.

Gayrı buralardan çekip gitsem diyorum_

_________uzaklaşsam:

____ beni hasrete yakan bu şehirden _

___Nereye gitsem sen varsın.

Kendimden bir türlü kaçamıyorum.

Öyle bir büyük sensizliğin içindeyim ki

Mutluluk:

Bakışlarımın düştüğü en son noktadan geçiyor.

Bir türlü ulaşamıyorum sana

Oysa nefesin / nefesimi boğacak kadar yakın

Ki, gittiğim her yerde sen varsın__

____Dudaklarımda saklı hala ateşin,

_________yanıyorum.

Bir ilkbahar yağmurlarında buluşmuştu ellerimiz

Gök çatlamasını andırıyordu o an_

Elektrik akımına düşmüş gibiydik _

_____şimşekler yağıyordu sanki üstümüze

Bullar secdeye durmuştu sevdamıza.

Şimdi kalp atışları belirsiz bir beden taşıyorum

Ah bir dili olsa _

___da anlatsa bedenin içimdeki ateşi

Ah, bu aşk, değimliydi yakan tenimi.

Şimdi sıcaklığınla tutuşan zamanlar_

_____ eriyip bitti ardından.

Artık nereye gitsem sen varsın.

Alıştım gayrı___

_______ sensiz / senin özleminle yaşamaya.

İçimde yanık bir sevdan kaldı__

______ bitmeyen sevgimle oynaşan_

Ellerim öylesine yanık ki___

Ellerinle yeniden kavuşmaya,

Hani bir gelsen de_

__ küllense diyorum sensizliğe yorgun bedenim.

Abdullah Oral