YASAK SEVİŞMEK

öteki kapımdan gel bunu açamazsın

eski gözlerinle gel öldürmek vakti gel

hem tetik bulun ardında biri olmasın

hanidir ben bu evde saklanıyorum

adimi değiştirdim başka bir adla yaşıyorum

gece gündüz siyah gözlük kullanıyorum

öteki kapımdan gel bunu açamazsın

sabaha karşı gel bütün gözlerinle gel

panjurların gerisinde kararıyorum

içime belalar doğuyor sonbahar doğuyor

telefonda sesini tanıyamıyorum

yüzün parmaklarımdan akıp kayboluyor

böyle hep bir şey kopuyor bir şey kırılıyor

sabaha karşı gel eski gözlerinle gel

öteki kapımdan gel bunu açamazsın

hem tetik bulun ardında biri olmasın

artik hiç kimse beni yaşamıyor

aşklarımı büyük kemanlarla çizdiler

korkularım oldum bittim kimsesizdiler

yalnız bir mısra mıyım ıslanıyorum

bir revolver romanımı tamamlıyor

oyun bitti ışıklarımı söndürdüler

yokmuşsun gibi gel öldürmek vakti gel

öteki kapımdan gel bunu açamazsın

üzerime kilitleyip mühürlediler

hem tetik bulun ardında biri olmasın

Attilâ İlhan

YAĞMUR KAÇAĞI

elimden tut yoksa düşeceğim

yoksa bir bir yıldızlar düşecek

eğer şairsem beni tanırsan

yağmurdan korktuğumu bilirsen

gözlerim aklına gelirse

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni  götürecek yoksa beni

geceleri bir çarpıntı duyarsan

telâş telâş yağmurdan kaçıyorum

Sarayburnu’ndan geçiyorum

akşamsa  eylül’se ıslanmışsam

beni görsen belki anlayamazsın

içlenir gizli gizli ağlarsın

eğer ben yalnızsam yanılmışsam

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni

Attila ilhan

ELDE VAR HÜZÜN

Söyleşir

Evvelce Biz Bu Tenhalarda

Ziyade Gülüşürdük

Pır Pır Yaldızlanırdı Kanatları Kahkaha Kuşlarının

Ne Meseller Söylenirdi Mercan Koz Nargileler

Zamanlar Değişti

Ayrılık Girdi Araya

Hicrana Düştük Bugün

Ah Nerde Gençliğimiz

Sahilde Savruluşları Başıboş Dalgaların

Yeri Göğü Çınlatan Tumturaklı Gazeller

Elde Var Hüzün

O Şehrayin Fakat Çıkar Mı Akıldan

Çarkıfeleklerin Renk Renk Geceye Dağılması

Sırılsıklam Aşık İncesaz

Kadehlerin Mehtaba Kaldırılması

Adeta Düğün

Hayat Zamanda İz Bırakmaz

Bir Boşluğa Düşersin Bir Boşluktan

Birikip Yeniden Sıçramak İçin

Elde Var Hüzün.

Attila İlhan

YALNIZLIĞI DENEMEK

Gecenin Ortasında Ne İşin Var

Yıldızlara Dokunma Yanarsın

Bak Birazdan Ay Da Batacak

Karanlık Bulaşmasın Ellerine

Tersine Döner Yolunu Bulamazsın

İçi Dışı Uzay Tozu Yansımalar

Sahi Mi Yalan Mı Anlayamazsın

Bir Rüya Gemisi İskele Sancak

Dokunup Geçiyor Hayallerine

Ağlayasın Gelir Ağlayamazsın

Sevmek İnsanın Yüreği Kadar

Küçükse Büyüğünü Taşıyamazsın

Yalnızlığı Da Dene Oldu Olacak

Nasıl Yankılanır Derinden Derine

İyi Midir Kötü Mü Çıkaramazsın

İnsan İnsanı Kendisi Tamamlar

İçinde Başka Dışında Başkasın

Eksikliğin Fazlana Elbet Bulaşacak

Öbürü Sığacak Bunun Derisine

Yoksa Sabaha Sağ Çıkamazsın

Attila İlhan

ELİMDEN GELEN BU

Elimden Gelen Bu Ben İki Kişiyim

Çoğalmak Neyse Ne Azalmak Zor

Birisi Seni Her An Bırakıp Gittiğim

Öbürü Kan Gibi Tutulmuş Seviyor

Ağzındaki Acı Alnındaki Çizgiyim

Gözlerine Kirli Bir Bulut Getirdim

Hiçbir Sevinç Aydınlığı Onu Silemiyor

Elimden Gelen Bu Ben İki Kişiyim

Birisi Kapadığın Kapılardan Gitmiyor

Yağmur Yağmaksa O Güneş Açmaksa O

Bir Yerin Üşüse Onun Sıcaklığı

Öbürü En İçten Çağrını Isıtmıyor

Hüneri Ne Dersen Duygu Kaçakçılığı

Alıp Tutmaksa O Basıp Gitmekse O

Bakışları Kıyısız Bir Deniz Uzaklığı

Elimden Gelen Bu Ben İki Kişiyim

İkisi Birbirinden Çıkmaya Uğraşıyor

Bilmem Ki Hangisinden Nasıl Vazgeçeyim

Birisi Yeni Baştan Serüvene Başlamış

Öbürü Silahında Son Mermiyi Yakıyor

Çoğalmak Neyse Ne Azalmak Zor

Attila İlhan

ADIMLA NASIL BERABERSEM

Hacet Yok Hatırlatmasına Seni Hatıraların

Bir Dakika Bile Çıkmıyorsun Aklımdan

Koşar Gibi Yürüyüşün

Karanlıkta Bir Işık Gibi Aydınlık Gülüşün

Hacet Yok Hatırlatmasına Seni Hatıraların

Uzak Uzak Yıldızlarla Çevrilmiş Kainatin

Karanlık Boşluklarında Akıp Giderken Zaman

Adımla Nasıl Berabersem Öylece Beraberiz

Seninle Her Saat Seninle Her Dakika Seninle Her Saniye

Gönlümüz Mutluluğa İnanmış Olmanın Gururuyla Rahat

Koltuğumuzun Altında Birer Dinamit Gibi Kellemiz

Ve Sonra Her Zaman Her Ölümlüye

Aynı Şartlar Altında Kısmet Olmayan

Gerçekleri Görmenin Aydınlığı Alınlarımızda

Hacet Yok Hatırlatmasına Seni Hatıraların

Sen Bana Kalbim Kadar Elim Kadar Yakınsın�

Attila İlhan

ÜÇÜNCÜ ŞAHSIN ŞİİRİ

Gözlerin Gözlerime Değince

Felaketim Olurdu Ağlardım

Beni Sevmiyordun Bilirdim

Bir Sevdiğin Vardı Duyardım

Çöp Gibi Bir Oğlan İpince

Hayırsızın Biriydi Fikrimce

Ne Vakit Karşımda Görsem

Öldüreceğimden Korkardım

Felaketim Olurdu Ağlardım

Ne Vakit Maçka’dan Geçsem

Limanda Hep Gemiler Olurdu

Ağaçlar Kuş Gibi Gülerdi

Bir Rüzgar Aklımı Alırdı

Sessizce Bir Cigara Yakardın

Parmaklarımın Ucunu Yakardın

Kirpiklerini Eğerdin Bakardın

Üşürdüm İçim Ürperirdi

Felaketim Olurdu Ağlardım

Akşamlar Bir Roman Gibi Biterdi

Jezabel Kan İçinde Yatardı

Limandan Bir Gemi Giderdi

Sen Kalkıp Ona Giderdin

Benzin Mum Gibi Giderdin

Sabaha Kadar Kalırdın

Hayırsızın Biriydi Fikrimce

Güldü Mü Cenazeye Benzerdi

Hele Seni Kollarına Aldı Mı?

Felaketim Olurdu Ağlardım

Attila İlhan

KORKARIM  

 Ay Soluk Soluğa

Yıldızlar Akla Ziyan Bir İrilikte

Uzaydan Yanmış Kibrit Kokuları

Koklasam Korkarım

Koklamasam

Gizli Yılan Islıklarıyla Özsuyu Zaptediyor

Henüz Birer İskelet Gibi Çıplak

Aşağıdan Yukarıya Ağaçları

Çiçekleri Uyandı Uyanacak

Koparsam Korkarım

Koparmasam

Öyle Yoğun Bir Elektrikle

Çıtırdar Ki Saçları

Kim Değse Tutuşacak

Dokunsam Korkarım

Dokunmasam

Gözleri Bir Yangın Başlangıcıdır

Dudakları Kırmızı Alarm

Uğultusu Şehre Yayılır

Sokak Sokak

Tutulsam Korkarım

Tutulmasam

 Atilla İlhan

BENİ ARARSAN

Bir gün hatırlayıpta beni ararsan

Susuz bıraktığın çöllerdeyim ben

Aklına gelirde eve uğrarsan

Bilki artık yokum,ellerdeyim ben…

Pencere önünde gözyaşı yuttum

Gönlümü hep geli diye avuttum

Acıyla öfkeyle sımsıkı tuttum

Koparıp yırttığım tüllerdeyim ben…

Gündüz güneşimdin geceler ayım

Şimdi kapkaranlık bir kuyudayım

Yokmuş zere kadar kalbinde payım

Bilmezsin ne hazin halerdeyim ben

Kapanmaz bilirim aşk yaraları

Bıraktım sana tüm hatıraları

Paket paket içtim sigaraları

Etrafa savrulmuş küllerdeyim ben…

Çok geç anladımki her şey bir yalan

Mutlu bir kaç gündü geride kalan

Sana getirmiştim bakta oyalan

Vazodaki solmuş güllerdeyim ben

Atilla İlhan

Ben sana mecburum, sen yoksun!

Sevmek kimi zaman rezilce korkudur

İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur

Tutsak ustura ağzında yaşamaktan

Kimi zaman ellerini kırar tutkusu

Birkaç hayat çıkarır yaşamasından

Hangi kapıyı çalsa kimi zaman

Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatihte yoksul bir gramafon çalıyor

Eski zamanlarda bir Cuma çalıyor

Durup köşe başında deliksiz dinlesem

Sana kullanılmamış bir gök getirsem

Haftalar ellerimde ufalanıyor

Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

Ben sana mecburum, sen yoksun!

Belki Haziranda mavi benekli çocuksun

Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

Bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

Belki Yeşilköy’de uçağa biniyorsun

Bütün ıslanmışşın tüylerin ürperiyor

Belki körsün kırılmışsın telâş içindesin

Kötü rüzgâr saçlarını götürüyor.

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Bu kurtlar sofrasında belki zor

Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

Ne vakit bir yaşamak düşünsem

Sus deyip adınla başlıyorum

İçim sıra kımıldıyor gizli denizlerin

Hayır başka türlü olmayacak

Ben sana mecburum bilemezsin…

Atilla İlhan