YIKILMIŞ KENTLER GİBİ      

Yıkılmış kentler gibi

Seni düşünmek şimdi

Zamanın sarhoşluğunda

Tutunamıyorum ağaçlara, rüzgara

Her şey gidiyor

Gidiyor gündüz, gece

Renkler

Mevsimler

Heceler düğümlü kalbimde

Bırakıp gitmek istesem

Çözülüyor ayaklarım

Kaygılar

Korkular

Yeni atlaslarda geziyor

Kol geziyor

Yaman bir ayrılık damarlarımda

İnanmayacaksın

Kayıp bir nehirde bakışlarım

Dudaklarım suskun

Yorgun saçlarım

Sormayacaksın biliyorum

Senden çok uzaktayım

Dağılıp gitmeden

Atmalıyım yükümü

Sana bırakmalıyım yine seni

Ama nerede

Ama ne zaman

Ama nasıl?

Yıkılmış kentler gibi

Seni düşünmek şimdi

Bahadır Erdem Bülbül

SONBAHARDIR SENİN ADIN        

Kırılır dört yanına alemin

Hüzün taşıyan mısralar.

Okyanuslar, dağlar aşar sesin,

Feryadını ıssızlıklar dinler çöllerde

Çoğu zaman ilk harfi bulunamayan bulmaca sorusu gibidir hayat,

Yaşadım dersin

Geride bıraktıkların bir hiçle anılır, keşkeci,

Oysa geçip gitmekte,

Bitmekte her şey

Saklanamazsın ardına kelimelerin,

Sahip olduğun bu yürek ne yaralıdır kimse bilmez,

Çünkü kimsenin harcı değildir acıların.

Adın sonbahardır cüzdanında yazmaz

Tanımaz seni başkalarının umudu

Gözlerinde kül rengi sitemler

Kuytu yanlarına düşer kaldırımların

Bahadır Erdem Bülbül

  KENDİME İNAT SENİ SEVMEK          

Ne zaman yürüsem bu şehri, soluğunu duyuyorum cadde cadde

Yollar öksüzce ve acımaklı bakıyor bana,

Tam şurda ilerde bir park kimsesiz bizi bekliyor yazık….

O da biliyor aslında yeniden başlamayacağını

Bir bıçak kadar keskin biten aşkımızın…

Sus diyorum içimde benle kavga eden şeye

Aklımı kontrol altına almaya çalışıyorum

Güzel günlerin çekiciliğini bu kötü günlerimin sebebi bilip nefretler ekiyorum umudumun toprağına…

Geceleri uzanıp yatağıma,

Sabahları kandırarak kendimi…uyumuşum diyorum,

Çıkıp sokaklara yine insanlardan öğrendiğim yalancı gülümsememle Kirletiyorum dürüstlüğümü…

Kalbimdeki yaraları örtmüyor cesaretim….

Yalnızım

Suskunum

Yorgunum sana ne, sen önemsemedin

Buz üstünde,

Çığ altında, karanlık duvarlarında çaresizliğin,

Yasak dönüşlerde,

Faili meçhul aldanışlarda

Soluk almak için doğrulduğunda

Güneşi arayan bir ömrün bekçisidir ruhum, sen hiç bilmedin…

Sen çıkmazların yorgun kızı

Sen ey yetim gecelerimin güzel sancısı

Şimdi ikimizi anlatacak şarkılar yok

Yalnızca iki eski dağ, birbirine sırtı dönük

Ayrılığımızsa mahşere endeksli

Şimdi bırak beni rüzgara

Kızıl nehirlerime bırak

Ve son olar

Kimse bilmesin kendime inat seni sevdiğimi

Sen de bilme…

Bahadır Erdem Bülbül

KARANFİL KOYDUM ADINI 

Karanfil koydum adını

Yenik düştüğümüz rüzgârın

Üşüdüm ben çoğu kez bu aşkta

Ama vazgeçmedim

Sevişmelerimiz sonrası

Sus pus olurdu şehir

Ve yalnızlık kaçacak delik arardı karanlık sokakta

En çok da ellerini özlerdim

Ne zaman uzak düşsek birbirimizden

Seni seviyorum dediğinde telefonda

Yağmur nasıl da ıslatırdı kıskanç

Kızmıyor değildin melankolik hallerime

Zor bile olsa anlardın

İnanmasan da

Yine sendin benim her sabah yeniden aşık olduğum

Üşüdüm ben çoğu kez bu aşkta

Ama vazgeçmedim

Bilmedim gitmeyi

Gel diye beklemedim

Yan yana yürüyecektik hani

Bakmayacaktık arkamıza

Oysa

Çağırmıştın bir kere kapımıza ayrılığı

Yıkılmıştı üzerimize çoktan

Kırılgan zamanlarda yarattığımız sevda kaleleri

Sözün bittiği yerde

Yangın kırmızısı güller bırakıyorum bahçemize

Törensel ağıtlarla uğurluyorum

Geçmişi, biten geceyi…

Şimdi düşünüp her şeyi en başından

Neden diyemiyorum

Çünkü hiçbir zaman

Bir tam etmiyor iki parça

Bahadır Erdem Bülbül

HAYAT BU… 

Ve çok meşgulüz değil mi,?

Olsun, hayat bu

Geçer zaman yaralanır hece

Hem sen değil miydin

Soluklanışların bir yerinde

Bitseydi dediğin, geçiverip gitseydi

Hep istediğimiz

Ama bilemediğimiz

Bitirmeler bulmacasında

Çoktan duraksamıştır zaman

Geriye kanayan izler bırakarak

Dedim ya

Çok meşgulüz, yaralı hece…

Bahadır Erdem Bülbül