GELMESEYDİN..YA DA..         

Gelmeseydin..

Kirpiklerimde asılı kalmayacaktı gözlerin

Gönlümü esir almayacaktı ellerin

Bîkarar kılmayacaktı ömrümü sözlerin

Hicrana salmayacaktı ruhumu yüreğin

Gelmeseydin..

Yalan nedir bilmeyecektim

Adını sözlüklerden silmeyecektim

Rüzgâra sırrımı dökmeyecek

Bahara küskün dönmeyecektim

Gelmeseydin..

Ak olacaktı sevdamın adı

Kesilmeyecekti bülbüllerin niyazı

Tükenmeyecekti güllerin tâkâti

Kuşanmayacaktı kaldırımlar siyahı

Gelmeseydin..

Gidişlerine ağıtlar yakmayacaktım

Yollara sitemkâr bakmayacaktım

Gece ile gündüzü karıştırmayacak

Yalnızlığa bel bağlamayacaktım

Gelmeseydin..

Zakkumlar zehrini sunmayacaktı

Kalemim kan ağlamayacaktı

Şiirim İsyana durmayacak

Bahtım hüsrana uğramayacaktı

Gelmeseydin

Geldin

Aşka köle eyledin

Hasretine meftun;

Yollara mahkûm eyledin

Hayalini efsun.

Geldin

Beni Leyâli düşlere râm eyledin,

Mecnunî demlerde durabilseydin.

Yâr…

Keşke gitmeseydin

Betül Tekin

ZAMANSIZ 

Tutma ellerimi kalırım yoksa,

Yoksa gözlerim kalır yollarda

Kalbim kalır kapında.

Oysa yola yazılı ömrümü

Alıştırdım dönüşü yoksun gidişlere.

Hercailer solgun gönül bahçemde.

Susuzluktan çatlayan sözlerimi de

Sarıp sarmaladım karanfil buğulu sesine.

Taşlarla bezediğim çorak kalbimi

Kanatıyorum bir katre rahmet özlemiyle.

Ağıtlara durma, yanarım yoksa.

Ellerim gözyaşlarını silecek kadar

Nazenin de değil.

Kirpiklerimde asılı gözlerini,

Düşürüyorum yüzümden gurbet uzaklarıma.

Kızgınım Monna Rosa’ya.

Nar çiçeklerini ezdiği parmakları,

Yüreğimi kana

Ömrümü nara buladı.

Ellerimde bir demet yalnızlık kaldı.

Hayat yine ebruli resimler çiziyor mahirce.

Siyahı beyaza sürüyor,

Sürüyor gözyaşını tebessüme.

Sevdayı ayrılığa boyuyor

Gücü yettiğince.

Şimdi mevsim gitmelerde.

Yüküm çok,yardım et!

Bin ömürlük ağırlık gönlümde,

Binbir kırık umutla

Kalbim kapında hala..

Tutma ellerimi kalırım yoksa.

YOKSA…….

Betül Tekin

HEDİYEMDİR YANGINIM    

Karanfiller derip göğümden

Sunuyorum arzına

Biraz mahcup

Çokça da mahrum.

Eteklerime kuşlar konuyor

Her sabah biraz kırlangıç oluyorum

Biraz da ölüyorum bülbül ağlayışlarıyla

Her seher biraz daha.

Işıktan perdeler çekiliyor karanlıklara

Tülleniyor adım

Hece hece asılıyorum

Meçhul sevdalara..

İbrahimi yangınlarda

Alevlere sarınıyorum.

Kor gibi, kan kırmızı olup

Düşüyorum Yusufça kuyulara.

Bir sabırla bileniyor yüreğim

Geçiyorum nice yardan.

Limelenmiş bir yürekle

Namzet oluyorum Eyyüp sabrına.

İnzivalarım kalabalıklaşıyor

Meryem’ in gözyaşlarıyla.

Ateşe su serpiyorum

‘Âr’ oluyorum nihayet

Züleyha’nın bakışlarında…

Karanfiller deriyorum göğümden

Sunuyorum arzına…

Betül Tekin

GÜN DÖNDÜ ÇOKTAN 

-ne geçen zamanın ne de sevdaların telafisi;

kalktılar tedavülden..-

Gök gözlerinden

Bir buluta ağıtlar

Bağışladın hesapsız.

Yağmalamasına aldırmadın

Irmaklarını, kum fırtınalarının..

Kaçıncı yırtılışı

Demir perde ülkesinin

Aşk gezegeninde.

Senin hangi şehrinde

Yeniden tül-ler çekilir, açılan dehlizlere..

‘Gün çoktan döndü’

Besteleri yapmaktasın

Aşiyan sevdalısı sesinle.

Kırılan kalplerin tınısını

Nakarat düşmüşsün, gönül zaferlerine..

Gülüşlerinin

Can kafesleyen

En tutsak dem’inde ömrün.

Onurunu , sırtından yırtıp aşkın

Yusuf zindanlarına sürmüş sözün..

Güneş düşkünü

Zakkumların,can alan zehrini

Sunmuş aşk, bengisu diye ellerinle.

Yalan gergefinde işleyip ayrılık tohumlarını

Serpmişsin, kadim şehrin yorgun caddelerine..

Loş sözlerinle

Bir ömre büyük

Boşluklar bıraktın fütursuzca.

Kül eylemesine aldırmadın

Kalbi, sevda yangınlarının..

Aleve ram olan bir rüzgarla

Külleri savruldu ayrılığın.

Hiç yorma gönlünü

Bırak, öyle kalsın

Aşk , yansın….

Betül Tekin

SARSILIR ZAMAN DA 

Turnalar ümidi olmaktan çıktı

Gökyüzü sakinlerinin.

Şimdi bayramlarda

Kırık bir ümidin habercisidir sevinç

Ellerime şeker tutuşturan yarenin

Ellerinde dünya dolusu ağıtlar.

Dile gelmeyen hislerle

Dolu kağıtlar.

Dudaklarımızda esrir durur

Çoraklığı ruhumuzun.

Bulutlar, taşıyabilir mi gözlerini bir çocuğun

Bulutlar, tutar yasını yoksunluğun.

Kahkahalarım düşer yüzümden

Harabe şehirlerin yalınkat mezarlığına.

Güvercin kanatlarında asılı duran ölüm

Uzaktır oysa zulüm karanlığından.

Yiterken sözlerim göğün engininde

Sözlerde yitiverir hayatın rengi.

Eski zaman rüyalarından uyanır

Mahmur gözleriyle bir muştu bekleyenler.

Emanette bırakılan şehrin, loş sokakları

Yalnızlık bayramı eder.

Ellerimde gül, dem-i rengini yüzlere sürer

Kan ellerimde, rahmeti özler.

Son nefesini de verir urbaya

Sırtından vurulmuş zamanlar.

Betül Tekin