Vakit Gül Mevsimidir Şimdi
Uzun zamandır yüreğim bir kuytuda
Uzun zamandır suskunluğum sorguda
Kilitlendim karmaşık bir duyguda
Her geçen gün biraz daha eksiliyorum
Vakit gül mevsimidir şimdi
Geceler hanımeli kokar
Bütün isyanlar benimdir
Hasretin zincirler kırar
Vakit gül mevsimidir şimdi
Gül yapraklarına benzer sabahlar
Yağmurlar zamansız dindi
Yasaklarıma benzer günahlar
Ahmet Altan
Karşı Kıyının Mırıltısı
Bazı değerlere sahip olamıyorsun
Bazı insanlara asla kavuşamıyorsun
Bazı kitapları okuyamıyor
Bazen de hiç bir şey hissetmeden
Put gibi
Duruyorsun
Yaşamının dondurulmuş
Anlarında
Yapılacak ne kadar çok
Şey ver aslında
Ve
Zincire vurulmuş ayaklar
Koşamıyor hedeflere
Belki de zincirler tamamen
Düşüncelerde yeşerip
Kök salmış bedende
Dağlara ait olan kartallar
Ovalarda yaşar olmuş
Unutmuşlar kanat açmayı
Düşerde yaralanırım diye
Karşı kıyının mırıltısı
Kulaklarda
Kaybolmadan yakalamalı
Diğerlerinin sesleri
Bastırmadan onu
Karşı kıyıya geçmek olmalı
Bu müziğin adı
Cennetin var olduğu
Kendi dünyan
Bu kadar uzak mıydı?
Ve bir lüks müydü?
Yaşayabilmek onu
Karşı kıyının mırıltısı
Kulaklarda
Duyuyorum
Ve
Açıyorum kanatlarımı
AHMET Altan
Duracaksın
Acı,
Ağulu dikenler gibi ruhuna dolandığında,
Öfke,
Kızıl bir küheylan gibi koşturduğunda,
Keder,
Yaşlı bir ağaç gibi üstüne yıkıldığında,
Duracaksın,
Durup, gümüş bir su gibi akan sabahın tazeliğine
Bakacaksın,
Sana iki yüz yıl önceden haberler taşıyan
Alaycı kargaların sesini
Dinleyeceksin,
Çiçeklerini koklayıp derin bir soluk
Alacaksın.
Ölüm seni kuşattığında, tam o sırada, hayatı
Düşüneceksin.
Acıyı, öfkeyi, kederi ulu bir gölgeliğe yatıracaksın
Bir zaman, ?dinlenin biraz? Diyeceksin.
Bir inci avcısı gibi, ta derinlere dalıp tek tek bütün
İstiridyeleri açarak,
Bir sevinç arayacaksın.
Hayaller kuracaksın.
Hatıralarını bir daha gözden geçireceksin.
Sevdiklerini düşüneceksin ve seni sevenleri.
Özlediklerini düşüneceksin ve seni özleyenleri.
Teninde iz bırakanları ve senin izini taşıyan
Tenleri.
Seni şakalarıyla güldürenleri ve senin şakalarına
Gülenleri.
Sevinçlerini, hayallerini, hatıralarını,
Sevdalarını, sevişmelerini,
Özlemlerini, şakalarını bir bir yerleştireceksin içine,
Hayat denilen mucizenin sana verdiği armağanları
Sıkıca kucaklayacaksın.
Ölüm her yandan üstüne saldırıp seni kuşattığında,
Tam da o zaman, hayatı düşüneceksin.
Güzel bir haber gelecek belki yarın sabah.
Belki bir mektup alacaksın.
Sana gülümsemesini çok istediğin gülümseyecek belki sana.
Serüvenci gemiciler gibi meçhul denizlerde
Kaybolduğunda,
Tam da o zaman, karanın bir gün görüneceğini düşüneceksin.
Gözcünün ?kara göründü? Diye bağırdığını hayal
Edeceksin.
Kara, hiç görünmese bile,
Hiç olmazsa neyi aradığını ve neyi kaybettiğini
Bileceksin,
Çektiğin onca fırtınanın, varmayı umduğun o umutlu
Hedefle mana kazandığını anlayacaksın.
Her şeyini kaybetsen de hayallerini
Kaybetmeyeceksin.
Neyi aradığını hiç unutmayacaksın.
Sevinçleri ne kadar hatırlarsan, acının derinliğini
O kadar kavrayacaksın.
Yaşadığın ve yaşayabileceğin güzel şeyleri ne kadar
Çok düşünürsen
Öfken o kadar keskinleşecek.
Karanlık inerken ışığa daha dikkatli bakacaksın.
Geleceğinle arana, dibinde canavarların dolaştığı
Bir uçurum koyduklarında,
Nasıl biteceğini bilmediğin atlayışını yapmadan önce,
Geçmişine, sevinçlerine, hayallerine yaslanıp güç alacaksın.
Sevdiğin bir türküyü mırıldanmaktan hiç vazgeçmeyeceksin.
Bir çiçek iliştireceksin yakana.
Ölüm seni kuşattığında, tam da o zaman, hayatı düşüneceksin.
En azgın, en ihtiraslı sevişmelerini…
En çılgın hayallerini…
En çağıltılı kahkahalarını…
Acı,
Ağulu dikenler gibi ruhuna dolandığında,
Öfke,
Kızıl bir küheylan gibi koşturduğunda,
Keder,
Yaşlı bir ağaç gibi üstüne yıkıldığında,
Duracaksın,
Durup gümüş bir su gibi akan sabahın tazeliğine
Bakacaksın,
Sana iki yüz yıl önceden haberler taşıyan alaycı
Kargaların sesini dinleyeceksin,
Çiçeklerini koklayıp derin bir soluk alacaksın.
Ölüm seni kuşattığında, tam o sırada, hayatı
Düşüneceksin.
Ölüm seni kuşattığında, tam o sırada, hayatı
Düşüneceksin.
Acıyı, öfkeyi, kederi ulu bir gölgeliğe yatıracaksın
Bir zaman,
?Dinlenin biraz? Diyeceksin.
Onları, şefkatle dinlendireceksin.
Çünkü onlara yine ihtiyacın olacak.
Ahmet Altan
ÖZLEMEK
Birden Özleyiveriyorsunuz…
Çoktan Unuttuğunuzu Sandığınız
Ya Da Yalnızca Bir Kere Karşılaştığınız
Ve Özlemek İçin Yeteri Kadar Tanımadığınız Birini
Bir Sabah Çılgınca Özleyerek Uyanıyorsunuz.
Rüyalarınız, İçinizdeki O Gizli, Esrarını Ele Vermez Büyücü,
Siz Çarşaflarınızın Arasında,
Bütün Tehlikelerden Uzak,
Güvenle Yattığınızı Sandığınız Bir Anda,
Usulca Ruhunuza Sokulup,
Sizden Habersiz Oralara Yığılmış Cephanelikleri
Birer Birer Ateşleyiveriyor.
İnfilaklarla Sarsılarak Uyanıyorsunuz.
Hayatınızda Olmayan Birini Hayatınıza Almak,
Ona Dokunmak,
Onun Sesini Duymak İçin Kıvranırken Buluveriyorsunuz Kendinizi…
Özlemek, O Yakıcı İstek,
Bilinen Her şeyi Ve Önem Sırasını Değiştiriveriyor.
Özlediğiniz İse Çok Uzaklarda…
Yanında Olmasını İstediğiniz Halde
Yanınızda Olmayan Bir Tek Kişi,
Yanınıza Bile Yaklaşmadan,
Hatta Onu Özlediğinizden
Ve Onu İstediğinizden Haberdar Bile Olmadan,
Bütün Hayatı,
Bütün Görüntüleri Eritip
Başka Kılıklara Sokuyor…
Ahmet Altan
BEYHUDE
Yalnızlık bir uçurumsa eğer beni en dipte bulabilirsin.
Gelmek istersen eğer çekinme sen de gelebilirsin.
Nasıl olsa
Bu uçsuz bucaksız gönül tarlalarının sonunda
Hayata küsmüşlerin yeşerttiği
Suya kavuşmuş toprak gibi canlı
Sevgi çiçekleri açan bahçelerden çok var.
Çekinme gel
Burada her yalnıza yer var.
Yalnız,
Sakın buradaki yalnızlara imrenme.
Bütün bu güzelliklerin içinde yaşayan
Yaşıyormuş gibi görünen biz yalnızların ulaşamadığı
Güzellikler çok daha fazla acı veriyor bana
Bakıp da görememek nedir bilir misin?
İsteyip de alamamak, sevip de okşayamamak.
Bu yüzden ne olur
Sen yukarıda kal. Fırsat bulursam
Ben sana gelirim.
AHMET ALTAN