LADESİM OL, AKLINDA KALAYIM. 

 Şimdi bir akıntıdır ellerim,

Ve ben sana dolar taşarım.

Sen sabahlarımı taşıyan bir bulut,

En derin düşüncem…

Bir yalnızlık dolar gözlerime,

Sen kirpiklerimden taşarsın,

Bir kaçak olurum kendime,

Bir çığlık,

Bir matem,

Bir isyan,

Ve bir ayrılık olurum.

Sensiz doğan güneşi gözlerinden vururum.

Belki bir rüzgara satarım kendimi,

Belki de arkası yarın olurum.

Gözlerin kadar derin,

Dudaklarından düşen cümleler kadar cesur değildir rüyalarım bilirsin.

Hüzünlü bir şarkı değer iç tenime,

Ve ben dıştan yağarım.

Sen düşersin aklıma,

İçimde yangınlar.

Hadi!

Amansızlığını, zamansızlığını düşür içime,

Ladesim ol, aklında kalayım.

Ey hayat repliklerin kimi anlatıyor!

Ve kaç figüran oynuyor senin sahnende.

Ve şimdi kelimelerden düş-tüm.

Cümlelerimden soyundum,

Soğuk bir suyun altıda, düş almak gerek..

İsmet Baygın

KENDİME EN SAMİMİ OLDUĞUM AN AĞLADIĞIM ZAMANDIR 

 Biraz rüzgarın hızını kesmek,

Yıldızların gözüne mil çekmek,

Daha gerçekçi dilekler lazım bana.

Artık basit şeyler beklemiyorum hayattan,

Kimselerin bilmediği yerler keşfetmeliyim,

Sırlarımı gömmeliyim derinliklere.

Kanayan susmalarımı ateşe vermeliyim,

Yangınlarımdan şelaleler yaratıp,

Günahlarımı söndürmeliyim.

Uzansam tutacak kadar yakın; tutup bırakacak kadar uzak olmamalıyım kendime.

Yüreğimdeki tüm martıları uçurmalıyım,

Yakamozlar parlamalı gözlerimde,

Hayat dediğimiz elbiseyi kirletmemeliyim mısralarımda.

Her acım gölgemde tükenmeli,

Kırgınlıklarımı rafa kaldırmalıyım,

Ve sevmeliyim kendimi deli gibi.

Gözyaşlarım asilliğini yitirmemeli,

Meydan okumalıyım zamana,

Şımarık gülüşlere sahip olmalıyım,

Ayak uydurmalıyım yorgunluklara,

Bırakmamalıyım kendimi isyan yokuşlarına,

Bir dakika bu ben değilim!

Yazdığım yazılara tokat gibi çarptı aynadaki yüzüm,

Yanlış Adam seçmişim geriye sar,

Şimdi kendimi yarım kalmış bir cümleye vuruyorum,

Hikayelerimde pek inandırıcı değil zaten,

Koyamadığım kurallar altında ezildim,

Henüz adını telaffuz edemediğim ülkeler kadar uzağım kendime.

Göçmen kuşlar karamsarlığındayım,

Ardımda dökülmüş birkaç yaprak,

Her kalp atışımın ritimi isyan seslerini çağrıştırıyor,

Ve her an kendime yeni acılar ısmarlıyorum,

Kendime en samimi olduğum an ağladığım zamandır.

Boş versene,

Hayat dediğimiz şey 3 oda bir salon,

Bunlar sadece bir delinin düşleri idi.

İsmet Baygın

KİRLİ BİR DÜNYANIN ÇIKARISIN ARTIK. 

 Avuçlarımda uçurum kokusu,

Kendimden düşüyorum.

Bir masala uzanıyor sevmelerim,

Aşktan çaldıklarım dikiliyor karşıma,

Kaçak şehirlerin adressiz yüreği oluyorum.

Hadi gir cümlelerime,

Ayaklandır tüm kelimelerimi,

Seni taşıyan kambur harflerin alnından vur.

Gecenin tüm karanlığını devir üzerime,

Şah damarlarımın sıcaklığını kes,

Buz tutsun bedenim.

Gözlerinin kaldırımlarından düşür beni,

Yağmala yüreğimdeki tüm sevmeleri,

Kalp atışlarıma ihanetini düşür,

Dudak titreyişlerime aldanışlarımın kelimelerini sığdır.

Bana şiirler yazdıran kadın

Hadi alkışla kendini,

Yalan karıştı gerçeğe,

Aldanışlarıma sığdır yarım kalmış tüm yalanlarını.

Gözlerime göm aldatışları,

Hadi adını sen koy sol yanımdan aldığım darbenin.

Uğruna ölmeyi göze aldığım uçurum çiçeği,

Şimdi senden düşüyorum,

İçimi acıtan ayazlardan bile keskinsin.

Boğuluyor şarkımız yutkunuşlarımda,

Dilim dikenli bir tel,

Tüm duvarlarımın çığlıkları devriliyor üzerime,.

Söyle bana hangi acıya başkaldırmam gerek? .

Elimde yarım kalmış bir şiir.

Senli zamana asıyorum yüreğimi

Çığlıklarımdan vuruluyor benliğim.

Hadi tüm yalanlarınla alkışla beni

Boğ yalanlarınla tüm masumiyetimi.

Oysa benim sana olan sevdam.

Bir cami avlusunda bırakılmış çocuk gözlerindeki masumiyetti,

Yükselen ezan sesi kadar berraktı sana,

En masum hallerimin gölgesinde yaşıyordum seni.

Kimseye anlatmadan, aldatmadan!

Ve şimdi çocuk kalbim yarasa sürüsü tarafından katlediliyor,

Geceyi kanatıyor bakışlarım,

Pimini çektiğin yüreğim kan kaybında.

Tüm siyahlar artık benim.

Rengi yok yaşanmışlıkların,

Hak ettim!

Sevdim…

Haykırışlar yetmese de kırılışlarıma,

Sorgusunu bitiremeden sen düşüncelerinin alnından vuruyorum.

Yoksun, yokum, yokuz.

Bitti…

İsmet Baygın

MASALLAR ANLATILIR VE GÜN BİTER. 

 Bir gün alırsan beni kendimden,

Söz konuşmam susar bırakırım düş bulutlarını üzerimize.

Gökyüzü ağlar sevdamıza,

Heybetli bir masal yazarız kendimizce,

Sabah olur güneş açar,

Bir simitçi tablasını alır kafasına,

Bir bir gazeteler okunur,

Bir çocuğun dizleri kanar,

Bir adam ağlar,

Bir kadın çığlık çığlığa kalır,

İkilemler içinde bir kahkaha kopar,

Etraftaki müzik sesleri yankılanır caddelerde,

Bir yalnızlık dolar parklara,

Salıncaklar boşa sallanır,

Sinema salonlarına yeni bir film düşer,

Bir intihar kuşu kanatlarını çırpar,

Bir ağıt kopar yükseklerden,

Bir yıldız kayar,

Bir çocuk dünyaya açar gözlerini,

Bir çocuk yetim kalır,

Bir şiir yazılır sevgiliye,

Bir el ayrılığa yenik düşer,

Bir yürek hastane kokar,

İç seslerine yenik düşer insan,

Umutlar tükenir.

İsyanların ardı arkası kesilmez,

Zaman yaşananların tanıklığını yapar,

Ağızlarda argo kelimeler,

Yaşanan bir çok aşk yamalı,

Duygular defolu hale gelmiştir.

Sessizliğe bürünür kent,

Gece çöker insanlar üzerine,

Işıklar söner bir bir,

Sokak çocuğu yetiştirir kader,

Serseri bakışlar arasında kalınır,

Ayyaş ruhlar dolaşır ortalıklarda,

Bir kız bohçasını alır kaçar sevdiğine,

Masallar anlatılır ve gün biter.

İsmet Baygın

SEN.. 

 Bugün, yıldızlar biraz “sen” oluyor,

Hangi kapıyı çalsam “sen” vuruyor yüzüme.

Yüreğim oyunlar oynuyor karanlık saatlerde,

Kalbimin girişinde büyük bir levha, “aşka kapalıyız..”

Ne zaman bir şiir dökülse dizelerime,

Gözyaşlarım, o kadar anlamlılaşıyor.

Gidişime dalgın yaşadığım bu şehir.

Derin hıçkırıkları imzalıyor…

Dokunsan düşecek sözcüklerim dedim hep,

Dokundun büyük bir çığlık koptu!

Tükenişlerin suskun bakışları yok artık,

Kekeme yalnızlığın ilk çığlığı, yorgun bir savaşçının mağlubiyet taşıyan gözleriyim ben…

Az önce yanağından geçtim dokundum gözlerine,

Hayat tümüyle aklını yitirdi..

Bohçası hazır yalnızlığa kaçarken,

Üzerimde “bir varmış bir yokmuş” lar ile başlayan masallar taşıyorum.

Kaç şehirde öldürürüm sevinçleri bilmem,

Tetiği indiren gözlerim, yön bulmaya çalışan serseri bir kurşun gibiyim

İsmet Baygın

VE AŞK. 

 Derme,çatma bir sen oturuyor yüreğime,

Ve şehir gölgesini dinlendiriyor yokluğunun aslında.

Ben kargaşalığın çocukluğunu oynuyor,

Soytarısı olmayan kelimelerin krallığını yapıyorum.

Ve ölülerimi yatırıyorum gözlerime.

Her masal kendinden kaçıştır derdin,

Ve her masal bir kahraman yaratır içinde.

Kirpiğine asılı kalıyor masal..

Gidişlerini imzalıyor kahraman.

Ve aşk şimdi; kendi ölüsünü taşıyor sırtında.

İsmet Baygın

TÜM YOLLAR SANA ÇIKIYOR 

 Şiirlerimde hep sen,

Ve hep aynı hikayeler,

Tüm yollar sana çıkıyor,

Kendimi anlatamam ki.

Acılarımın ağzına biber sürüp susturacağım sen üzülme yeter,

Sokaklar üstüme gelsin hiç sorun değil,

Ve hatta tüm şehir bana küssün,

Söz aynalara bakmam kaçarım kendimden,

Tamam ağlarım ama göstermem yüzümü,

Uykusundan uyanmış bir çocuk sesi ile özlediğimi hissettirmem,

Gözlerine sarılmak istiyormuşçasına bakmam,

Kanatlarım olmadan bir daha uçmaya çalışmam,

Giderken sırtımdan vur en azından,

Sana dönecek yüzüm olmasın.

İsmet Baygın

ÜŞÜYORUM VER DÜŞLERİMİ. 

 Sahipsiz sabahlarda uyandım,

Bir çocuk ağladı yüreğimde,

Baharlarım yoruldu.

Yokluğun sağanak,

Günlerim yorgun,

Gözlerimin rengi kaçtı,

Gülüşlerim göç etti uzaklara.

Kabuk bağladı yaralarım,

Acılarımı büyüttüm sensizliğin savunmasız savaşlarında,

Yasal olmayan hayaller ektim yüreğimin topraklarına.

Kıyısız denizlere bıraktım kendimi,

Ölümün içinde tekrar tekrar ölmek üzere.

İsmet Baygın

YASAK AMA SARIL BANA. 

 Her tarafımı acıtıyor gece,

İmkansızlıkları düşlüyorum belki de kimbilir…

Umutlarım sokak ortasında delice koşan bir çocuğun vurulup ölmesiydi artık.

Uykum uzaklaşıyor bedenimden,

Gözlerimin su yolları taştı…

Göz yaşlarımla söndürüyorum yokluğunun ateşini.

Ellerini tutmak aşk hırsızlığına giriyor,

Yasak ama; sarıl bana

Buna gerçekten ihtiyacım var.

Sen okunması gereken bir şiir, ben yorgun bir nefesim artık.

Terk edilmiş sevinçlerim hasret uykusunda,

Dilimde acı tarafından bir tutam şarkı sözü,

Hayat üç yanlışımdan biri olarak seni götürdü,

Birbirine karıştı gözyaşları ve gülücükler,

Bizim hiçbir masalımız olmayacak mı anlatılacak?

Kalbim ellerimden küçük peki ya yaşattıkları?

Dile getiremediğim sözlerimin içinde boğuluyorum,

Gitmeliyim henüz çatlaklarımdan ayrılmadan,

Kırılmadan orta yanımdan,

Yasak ama; Sarıl bana,

Buna gerçekten ihtiyacım var.

İsmet Baygın

YENİ BİR BEN 

 Pusuya yatan acılarım kalbimde dağıldı

Çığ düşürdüm sözlerime,

Bedelini ödedim gülümseyişlerimin,

Çıldırmış fırtınaların son denemelerindeyim.

Hikayem kan kaybından öldü.

Hayallerim ve düşlerim birbirine çatmaktan vazgeçti artık,

Dönüş bileti olmayan yollara vurdum kendimi.

Eski hayatın son sahnesindeyim,

Hedefi olmayan bir kurşunun gidişiyim ben.

Düştüğüm kendime yeniden tırmanıyorum,

İçimde ayaklanan tüm sözcükleri kustum.

Vakitsiz intihara teşebbüs eden yüreğim can derdinde,

Bestelediğim şarkılar var yeni hayatıma dair,

Notalar değdi tükenmiş çığlıklarıma,

Şarkılar geçti içimden,

Nakaratlarda dinledim kendimi,

Vizesi olmayan kaçak geçişler yaşadım kendimden kendime,

Yeni bir ben yarattım.

İsmet Baygın