DÜŞ KIRIKLARI
Gecenin sukutunda konuşmadan susmayı öğreniyorum.
Bir ben ilan ediyorum, varlığımı kabullenmek istemeyen umutsuz sabahlarıma.
Sonra düşlerimden düşüyor mutluluklar.
Hissediyorum kırk yerinden kırılıyor yüreğimdeki kırıklar.
Ben bent kurdukça bentleri yıkıp ta geçiyor gözyaşlarım.
Sonra bir tebessümün ardına sığınıyorum ört pas etsin tüm hüzünlerimi diye
Oda satıyor beni bir bilinmezliğe.
Farkındayım bir boşlukta olduğumun düşüp ve düşmemek arası gidip geliyor ruhum
Ezbere okuyorum hayatımı satın aldığım kadar yaşıyorum.
Bir gölge gibiyim ne tuhaf ne tuta biliyorum nede uzaklaşa biliyorum kendimden.
Kararsız bir karanlıkta açıyorum gözlerimi.
Güldüğüm kadar ağlıyorum da ağladığım kadar gülemiyorum bu hayata.
Neslihan Güneş
AĞLIYORSUN
Ağlıyorsun hemde bardaktan boşanırcasına
Bir bedeli yok beklemelerin sensizliği avutmak dan yana
Bir sus payı yok özlemlerinin
Hep mi suçlu olur bir sevda
Hep mi yenilgileri satın alır bir ömür
Bir gecenin gölgesinde ağlıyorsun bilinmezliğine
hemde bardaktan boşanırcasına
Sonra kaçıyorsun bir saçak altına kendini kendinden saklayarak
Bir sokak çocuğunun gözlerinde görüyorsun senin gözlerinde olmayan umutları
Yok oluşlarını avutamayacak kadar sahipsiz kalıyorsun
Soluduğun her nefeste içine çekiyorsun bitmişliğini
Neslihan Güneş
BİR SENİ
Varlığımı adım adım tüketiyorum
Bir sana uğurluyorum kendimi
Bir sana yaşıyorum da bin kendime tükeniyorum
Bir sana yanıyor bir kendime üşüyorum
Bir sana gülüyorum bin kendime ağlıyorum
Kendimi sana veriyorumda
Bir seni bana alamıyorum işte ey hayat…
Neslihan Güneş
POLYANNACI
Bir hikayenin tam orta yerinde bıraktım bütün benliğimi.
Satın aldım bütün tebessümleri.
Kiralık bir ben taşıyorum gönlümde.
Benim olamayan cümlelerden bahsediyorum yaşamak dediğim hayata.
Hiç açılmamış bir posta kutusu gibi içimde biriktiriyorum hüzünlerimi.
Kırk kapı mimliyorum acılarımın üzerine.
Aldığım nefes hesap soruyor polyannacılığıma.
Suretimde kalıyor umutlar asılda ise bir isyan var.
Neslihan GÜNEŞ
YÜKLEYİN
Yükledin sırtıma hayatı da nefessiz kalsın bu beden.
Zaman yokluğunu çizsin!!! Tebessümlerimin üzerine…
Ağaçların yaprakları sensizlik niyetine dökülsün üstüme.
Bir rüzgar essin gönlümün güz mevsimine üşürsün sen diyen sensizlik yanım…
Neslihan GÜNEŞ
BABAMIN İŞLEDİĞİ OYMALI SANDIKTA
Yazdığım bir şiirin son mısrasında ben sensizliği.
Oysaki ne umutlar biriktirmiştim ben sana babamın işlediği oymalı sandıkta.
Kendinden gül desenli bir şiir defterine yazmıştım seni
Gül kokusu savrulmalıydı seni yazdığım cümleler arasında.
Bir şiirin son mısrasında buldum sensizliği,
Fark ettiğimde yıkıldımmı, silkelendimi bilmedim.
Oysaki ne umutlar biriktirmiştim ben sana babamın işlediği oymalı sandıkta …
Neslihan GÜNEŞ
GÖNLÜMDE
Sakladım bütün umutlarımı.
Taşıyorum bu dünyayı sırtımda.
Hüzünlerin içine gömdüm gülüşlerimi…
Gecenin karanlığından korkmadan hasretlerinin nöbetindeyim.
Sabırlar veriyorum özlemlerine.
Sahrada serap niyetine görüyorum senli hayalleri…
Hayalden öteye gitmeyen bir sen taşıyorum gönlümde.
Neslihan GÜNEŞ
BİR BEN UNUTULDU
Sessizliğimin çığlıkları arasında bir ben unutuldu.
Yas düşmüştü geceye soğuk rüzgarlar çarpıyordu mevsimlere.
Gözlerimi beklemelerin durağında bıraktım…
Yankılanıyor gitmelerin boşluğu içimde.
Tebessümlerim sensizlikte boğuldu.
Buruk kırık dökük cümleler arasında topladım kendimi.
Yıksınlar bu kentleri üzerime diyorum unuturum belki seni diye
Olmuyor yapamıyorum yıkıkların içinde dahi senli bir sensizliği buluyorum…
Neslihan GÜNEŞ
EN YALNIZ BENİM ASLINDA
Adımlarım birbirine karışarak,
şafaksız bir sabaha doğru yürüyorum.
Mirasındır deyip omuzlarıma yüklüyorum geceyi.
Yüzümde aşkın çizgileri var,
yaşlılık değil, sensizliğin eseri.
Bilirmisin en yalnız sokak lambaları derler,
onun dahi başındadır ateş böcekleri.
Bilirmisin en yalnız aşık derler,
onun dahi cebindedir hayalleri.
Bilirim en yalnız benimdir aslında.
Ne geceye sırtımı yaslaya bilirim.
Ne sabaha alnımı açabilirim.
Bilirim en yalnız benimdir aslında…
NESLİHAN GÜNEŞ
AŞK KAÇAR UYKULARINA…
Hani olur ya bazen aşk kaçar uykularına
Tutmaz seni uykular avutmaz geceler gözlerini
Yutkunsan özlemlerinle boğulursun
Yutkunmasan umut sandığın umutsuzluklarla boğulursun
Hani olur ya bazen aşk kaçar uykularına
Konuşsan Dilinden dökülen cümleler
Susan sessizliğin ele verir seni
Hani olur ya gözlerin bir noktaya dikilir
Aslında o baktığın yeri dahi görmesin
İşte o zaman anlarsın ki aşk kaçmış gönlüne
Buğulu verirsin aşkın nefesinin arasında
İşte o zaman anlarsın aşkın hükmünü giymişsin…
Neslihan Güneş
