İnsanın ortak kaderi doğum, ölüm ve o aradaki zaman, yaşam…
Doğmak, ölmek isteğe bağlı değil…
Ölmek, belki bazen.
Bize düşen yaşamak.
Koşullar ne olursa olsun yaşamak…
Ayakta kalmak…
Hadi sıyırttın sıyırttın, hayatta kalabildin zar zor…
Uzun yaşamak, bir ayrıcalık.
İyi, güzel…
Ama ayakta kalmak, kalabilmek.
Ceza!
Müthiş bir ceza!
İlkokuldaydım, birinci sınıfta.
Hiç unutmadığım bir cezaya çarptırıldım.
Karatahtanın önünde, sırtım sınıfa, yüzüm karatahtaya dönük,
ders bitimine kadar kıpırdamadan ayakta durmak…
Utanıyorum, midem bulanıyor.
Ölmek istiyorum.
Herkesten nefret ediyorum, herkes ölsün istiyorum.
Sonra bir ara cebimdeki kabarıklığı hissediyorum:
Kabak çekirdeklerim!
Bir kuruşluk kabak çekirdeği almıştım, bir tane bile yemedim.
Mahmut’la (benden birbuçuk yaş büyük ağabeyim;
üçüncü sınıfa gidiyor) eve giderken yiyecektik.
Evimiz taa tepede, Abidin Paşa Köşkü’nün orada.
Bahardı…
Bademler açmış, tepeye giden toprak yol bomboş.
Ev yok pek.
Apartman hele hiç yok.
Göz alabildiğine tarla.
Papatyalar, gelincikler.
Hadi be sen de!..
Ne diye ölecekmişim…
Mati’cigimle güzelim dağ yolunda çekirdek yiyerek,
konuşa gülüşe eve gitmek varken!
Şimdi dönüp geriye baktığımda,
hep çekirdek misali umutlar peşinde ayakta kalabildiğimi görüyorum.
Öleceğimi bile bile bir çekirdek uğruna bu kadar çaba, çırpınma!
Değer mi?..
Bir şey yap, Met’i anımsıyorum, sevgili Aziz Nesin’i…
İçim ısınıyor yeniden.
Kalk hadi diyorum, durma koş, bir şeyler yap.
Yaşa…
Dur diyorlar bir yandan da, koşma…
Yeter dinlen artık.
Koşma…
Öl artık!
Ama çekirdeklerim bitmedi ki daha…”
Yıldız Kenter
